Wspólnota dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa

JEZUS CHRYSTUS KRÓL WSZECHŚWIATA
Król królów, Pan panujących.
Jezu jesteś królem.

Godzina Święta
Adoracja Najświętszego Sakramentu
modlitwa w każdy poniedziałek
od 16.15 do 17.00

I Ty możesz być członkiem Wspólnoty 
dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa

Oddaj swoje serce Jezusowi...

Przyjdź - Jezus Czeka !

Zapraszamy Czcicieli Serca Jezusowego.
Króluj Nam Chryste !          

 

 

 

Służebnica Boża
ROZALIA CELAKÓWNA
Apostołka Kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz Jego Intronizacji

Nowenna o uproszenie łask (wersja skrócona)

Modlitwa o beatyfikację Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny i
nowenna o uproszenie łask za jej wstawiennictwem

Odmawiając wersję skróconą nowenny, uczestniczymy przez 9 kolejnych dni we Mszy świętej,
j
eśli jest to możliwe, przystępujemy codziennie do Komunii świętej.


Boże, pełen dobroci i miłosierdzia wobec grzeszników, prosimy Cię, 
rozpal nasze serca apostolską gorliwością 

w szerzeniu nabożeństwa do Jezusa Króla
i Dzieła Jego Intronizacji w Narodzie Polskim.
Daj nam ducha ofiarnej miłości względem chorych i nieszczęśliwych,
którym obdarzyłeś Twą służebnicę Rozalię Celakównę.

Wszechmogący, wieczny Boże, źródło wszelkiej świętości,
prosimy Cię o łaskę wyniesienia na ołtarze Twej służebnicy,
abyśmy za jej wzorem i wstawiennictwem,
umocnieni światłem i mocą Ducha Świętego,
stawali się dojrzałymi katolikami
i wiernie szli drogą Krzyża ku Zmartwychwstaniu,

w jedności z Jezusem Chrystusem, Panem naszym.

Boskie Serce Jezusa, błagam Cię,
udziel mi, za przyczyną służebnicy Twojej Rozalii, łaski.....,
o którą pokornie Cię proszę.


Następnie w intencji wyniesienia S.B. Rozalii Celakówny na ołtarze należy odmówić: 3 "Ojcze nasz", 3 "Zdrowaś Maryjo" i 3 "Jezu Królu Wszechświata, zakróluj w naszej Ojczyźnie i we wszystkich narodach świata".


 

Błogosławieństwa drogowskazem apostoła Intronizacji NSPJ – luty 2018 r. 

BŁOGOSŁAWIENI UBODZY W DUCHU ALBOWIEM DO NICH NALEŻY KRÓLESTWO NIEBIESKIE 

Błogosławieństwo to niesie pociechę ludziom, którzy we wszystkich okolicznościach  i każdym położeniu unikali polegania na sobie i pokładali ufność w Bogu. Wszystko mieli u Boga. 

 Nie chodzi wyłącznie o ubóstwo w sensie materialnym, ubóstwo jako takie wcale nie jest cnotą ani nie zbawia. Chodzi o tak wielkie otwarcie na Boga i zbawcze działanie Jego łaski, którego charakter można porównać do sytuacji ubogich, stale potrzebujących i wyczekujących pomocy ze strony innych. Ubodzy polegali na Bogu i Jego dobroci, bogaci – wyłącznie na sobie. Przymiotem ubogich była cierpliwa pokora, wadą bogatych – pycha i złudne poczucie samowystarczalności. Sytuacja ubogich stała się wzorcem dla pogłębienia zaufania Bogu – nie tylko w tym, co dotyczy spraw materialnych, lecz i duchowych. „Ubogi w duchu” to człowiek ustawicznie otwarty na Boga, uznający zależność od Niego w każdym położeniu – pomyślnym i niepomyślnym. 

Jezus gdy się narodził, nie miał tego, co przysługuje każdemu człowiekowi, czyli własnego domu. Ale nie mając nic w gruncie rzeczy miał wszystko, gdyż otrzymał miłość swoich Rodziców. Właśnie miłość stanowi owoc ich duchowego ubóstwa, to jest bezgranicznego pragnienia Boga i ufnego otwarcia na Jego działanie. Cechą wspólną nowego grona „ ubogich w duchu” było pełne zawierzenie Jezusowi oraz pokora. 

Głoszenie królestwa Bożego bądź królestwa niebieskiego stanowi centralny temat Ewangelii, tłumaczone jako dobra nowina. Jezus i Jego uczniowie przyjęli je, nadając mu radykalnie nową treść: przeciwwagą dla pomyślności obiecanej przez ziemskich władców jest zbawienie dokonane przez Jezusa Chrystusa i radość jaką ono niesie. O ile „ dobre nowiny” obwieszczane przez władców poprzestały na słowach, wymuszając uległość i posłuszeństwo poddanych, o tyle Dobra Nowina Jezusa urzeczywistnia w świecie nowy porządek. Benedykt XVI napisał: „ ubóstwo o którym tu mowa, nigdy nie jest zjawiskiem wyłącznie materialnym. Takie ubóstwo nie zbawia, nawet jeśli ci, którzy doznali krzywdy na tym świecie, mogą w szczególny sposób liczyć na dobroć Boga. Jednak serce ludzi niczego nie posiadający może być zatwardziałe, zatrute i złe – wewnątrz przeżarte żądzą posiadania, niepamiętające o Bogu i spragnione dóbr zewnętrznych. Z drugiej strony, ubóstwo, o którym tu mowa, nie jest postawą czysto duchową. Taka radykalna postawa, której przykład dawało i nadal daje tak wielu autentycznych chrześcijan,(…) nie jest wymagana od wszystkich. Żeby jednak być wspólnotą ubogich Jezusa, Kościół zawsze potrzebuje ludzi wyrzekających się wszystkiego”. 

Praktycznym wyrazem postawy ludzi „ubogich w duchu” , niezależnie od ich statusu materialnego, są uczynki miłosierdzia co do ciała i co do ducha. Nawiązując do uzdrowienia chromego przez Piotra i Jana przy Bramie Pięknej świątyni jerozolimskiej (Dz. 3,6) Jan Paweł II powiedział:  „Obdarzyli go największym dobrem, jakiego mógł pragnąć. Ubodzy przekazali ubogiemu największe bogactwo:  w imię Chrystusa przywrócili mu zdrowie. Wyznali przez to prawdę, która poprzez pokolenia jest udziałem wyznawców Chrystusa. Oto ludzie  ubodzy w duchu, sami  nie posiadający srebra ani złota, dzięki Chrystusowi mają moc większą niż ta, którą mogą dać wszystkie bogactwa świata”. 

Podczas pielgrzymki do Polski, w homilii wygłoszonej 8 czerwca 1999 r. w Ełku, Jan Paweł II powiedział: „ Błogosławieni ubodzy w duchu. Jest to wołanie Chrystusa, który dzisiaj winien usłyszeć każdy chrześcijanin, każdy człowiek wierzący. Bardzo potrzeba ludzi ubogich duchem, czyli otwartych na przyjęcie prawdy i łaski na wielkie sprawy Boże, ludzi o wielkim sercu, którzy nie zachwycili się blaskami bogactw tego świata i nie pozwalają, aby one zawładnęły ich sercami. Oni prawdziwie mocni, bo napełnieni bogactwem łaski Bożej. Żyją w świadomości, że są obdarowani przez Boga nieustannie i bez końca”. 

 Opr. EN - Osiem błogosławieństw - Medytacje biblijne z Janem Pawłem II i Benedyktem XVI-ks. prof. W. Chrostowski.


 

Błogosławieństwa drogowskazem apostoła Intronizacji NSPJ - Lipiec2018 r. 

BŁOGOSŁAWIENI CZYSTEGO SERCA ALBOWIEM ONI BOGA OGLĄDAĆ BĘDĄ

 

Rozporządzenia dotyczące czystości, traktują życie i zdrowie jako wielki dar Boży, który ma sprzyjać oddawaniu należnej Mu czci. Nieczystość sprzeciwia się świętości dlatego musi być wykluczona. O ile jednak nieczystość może być sprawą przypadku, o tyle odzyskanie czystości zawsze wymaga naprawy, która opiera się na świadomej decyzji dochowania wierności Bogu. Nie ogranicza się do sfery zewnętrznej, lecz potrzebuje nawrócenia i przemiany wewnętrznej.

„Organem umożliwiającym nam widzenie Boga jest serce. Sam rozum nie wystarcza. Żeby człowiek mógł  doświadczyć Boga, konieczne jest współdziałanie wszystkich władz jego egzystencji. Wola musi być czysta, wcześniej musi być też oczyszczona afektywna głębia duszy, wyznaczająca kierunek  rozumowi i woli.”( Jezus z Nazaretu str.87). Grzech i występek powodują nieczystość serca. Nieczystość, zwłaszcza gdy  zżera tkankę społeczną psuje i niszczy więzi miedzy ludźmi, bo sprzyja panoszeniu się i bezkarności zła , oraz pogardzie wobec dobra. W prośbach zawartych w psalmie pokutnym, dominuje nacisk na wewnętrzne odrodzenie, jakiego może dokonać wyłącznie Bóg. „Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i nie odbieraj mi Świętego Ducha swego”.( Psalm 51, 12.) Psalmista świadomy swej słabości wie, że ludzki wysiłek nie wystarcza.

Komentując to błogosławieństwo Jan Paweł II powiedział: „Błogosławieni zostaną nazwani ci, którzy nie zadawalają się czystością zewnętrzną czy rytualną, ale dążą do owej absolutnej prawości wewnętrznej, która nie dopuszcza żadnego kłamstwa ani dwulicowości” ( Rzym 1.11. 2000 r.) W homilii  wygłoszonej w Sandomierzu Jan Paweł II powiedział: „ Mieć serce czyste to być nowym człowiekiem, przywróconym przez odkupieńczą miłość Chrystusa do życia w komunii z Bogiem a także z całym stworzeniem – tej komunii, która jest jego pierwotnym przeznaczeniem”.  „ Tylko ta Prawda, którą jest Jezus Chrystus, zdolna jest oświecić rozum, oczyścić serce i ukształtować ludzką wolność. Bez zrozumienia i przyjęcia Prawdy gaśnie wiara. Człowiek traci widzenie sensu spraw i wydarzeń a jego serce szuka nasycenia tam gdzie go znaleźć nie może. Dlatego czystość serca to przede wszystkim czystość wiary. ”Czyste serce to całkowite oddanie się Bogu. Pochodząc od Boga do Boga prowadzi. Zarówno ciało i zmysły, jak też duch i umysł osiągają wtedy wolność, która pozwala przezwyciężyć i pokonać to, co złe i gnuśne. Otrzymawszy „nowe serce” i „ nowego ducha” człowiek zmienia swą postawę oraz porządkuje hierarchię spraw i wartości. Zwracając ku Bogu czyste serce, pozwala również z oddaniem  i bezinteresownie służyć ludziom, traktowanym jako bliźni, a także odkrywać i szanować piękno stworzenia widząc w nim dar Boży. Czystość serca stoi na straży cywilizacji życia i miłości, której przeciwstawia się cywilizację śmierci. Jan Paweł II mówił w Sandomierzu, że chce ona: „ zniszczyć czystość serca. Jedną z metod tego działania jest celowe podważanie wartości tej postawy,  którą określamy cnotą czystości. Jest to zjawisko szczególnie groźne, gdyż celem ataku stają się wrażliwe sumienia dzieci i młodzieży”. Jan Paweł II przedłożył konkretny program: „ Zwracam się również do naszych polskich rodzin- do was, ojcowie i matki. Trzeba aby rodzina stanęła zdecydowanie w obronie czystości swoich progów domowych, w obronie godności każdej osoby. Strzeżcie waszych rodzin przed pornografią, która dzisiaj pod różnymi postaciami wdziera się w świadomość człowieka, zwłaszcza dzieci i młodzieży. Brońcie czystości obyczajów w waszych ogniskach domowych i w życiu społecznym. Wychowanie do czystości jest z jednym z wielkich zadań ewangelizacyjnych, jakie stoją obecnie przed nami. Im czystsza będzie rodzina , tym zdrowszy będzie naród”. Nagrodą za czystość serca jest oglądanie Boga. Szukanie i znalezienie Jego oblicza już teraz owocuje poczuciem spełnienia i głębokiej radości.

Benedykt XVI tak konkluduje refleksję na temat szóstego błogosławieństwa: „ W ten sposób człowiek wkracza do mieszkania Boga i może Go oglądać. A to właśnie znaczy: być błogosławionym”(Jezus z Nazaretu str. 89.) Papież Franciszek pisze (84): To błogosławieństwo odnosi się do tych, którzy mają serce proste, czyste, bez brudu, ponieważ serce, które umie kochać nie dopuszcza do  swego życia czegoś, co zagraża tej miłości, czegoś co ją osłabia lub naraża na niebezpieczeństwo. W Biblii serce oznacza nasze prawdziwe intencje, to, czego naprawdę szukamy i pragniemy, niezależnie od tego co okazujemy: „ bo człowiek patrzy na to, co widoczne dla oczu, Pan natomiast patrzy na serce” ( 1 Sm.16,70) .Stara się On rozmawiać z nami w sercu ( Oz. 2 16.)I tam wpisać swoje Prawo. Chce dać nam nowe serce.( Ez.36).

Bibliografia  : Adhortacja apostolska „Gaudete et esultate” Papież Franciszek – 9.04.2018 r.Osiem błogosławieństw - Medytacje biblijne z Janem Pawłem II i Benedyktem XVI –ks. prof. W. Chrostowski . opr. EN